سوگند ...؟
واژه‌ی« سوگند » از لفـظ «سوکنت ونت» اوستایی‌ است به‌ معنی دارای‌ گوگرد. مقصود آن است‌ که‌ در دوران قدیم، آب آمیخته به گوگرد به‌ هنگام قضا و داوری به‌کار مـی‌رفته اسـت، بدین‌گونه‌ کـه‌ این آب را به‌ متهم می‌نوشانیدند‌ و از‌ دفع شدن یا‌ در‌ شکم ماندن آن بی‌گناهی یا مقصّر بودن‌ او‌ معلوم مـی‌شد. استعمال فـعل«خوردن» یادگار همین مفهوم‌ است.
سوگند خوردن به نام خداوند و اشخاص مـورد احـترام یا چیزهای‌ ارزشمند، در بین ایرانیان قدیم‌ معمول‌ بوده و اکنون در محاورات‌ روزمره به‌ چشم‌ می‌خورد. برخی‌ اقوام‌ به‌ سلاح‌های جنگی سوگند می‌خوردند. پیشینه‌ی سوگند‌ به نمادهای ایزدی دست‌کم به تمدّن‌ سومری (هزاره‌ی چهارم و سوم ق.م) در خاورمیانه و مصر بـاستان کـه در آنجا‌ اغلب‌ به‌ جانشان سوگند می‌خورند، می‌رسد. در امپراتوری هـیتی‌ در سـده‌های 41‌ و 31‌ قـ.م، دولت‌ها‌ برای‌ ضمان‌ پیمان‌نامه‌های خود به خدایانی مـانند مـهر و ایندرا توسل می‌جستند

+
برگرفته از: مقاله ی«ریشه شناسی واژه سوگند در نامه باستان» ،محمدرضا پاشایی، کتاب ماه ادبیات ، شماره 154، مرداد 1389 ، ص45.

کانال باغ ادب:

Bagh1395@